Poezja

Czas okrutnik bez wstydu cienia śliczną młodość w nikomu niepotrzebną starość zamienia.

Dobrze się płynie z wolnym rzeki nurtem dopóki na wodospad się człowiek nie natknie

Wszystko wskazuje na to, że na tym Świecie tyle się ma, ile się zdoła kupić. Za co? Najlepiej sprzedać siebie. Tu, na Ziemi, to najbardziej chodliwy towar.

Już drzwi zamknięte przed nami wszystkie wyczerpaliśmy już do cna szczęście jeszcze w nas tli się jakieś tam życie i to pytanie co z nami będzie Już wyczerpane marzenia wszystkie wspomnienia rażą Duszę boleśnie z każdym dniem radość w nas słabiej tli się i to pytanie co z nami będzie […]

Pierwsza gwiazdka już zabłysnęła na bezchmurnym skraweczku Nieba przedświąteczna znowu Wigilia wigilijna kolacja czeka Przez dzień cały była harówa jak to na wsi strawa zwierzęta przygotować nakarmić sprzątać czemuś musi służyć kobieta Mąż i ojciec musi zarabiać w polu pracy nie ma bo zima gdzieś się trafi jakaś robota późny […]

I wymyślił sobie człowiek boga na swój obraz i podobieństwo go wymyślił i obraca nim ciągle jak złym pieniądzem stroi go w piękne szaty kadzi mu obiecuje mogąc bez konsekwencji nie dotrzymywać słowa przeprasza niby to prosi ale każda prośba brzmi tak jakby była żądaniem A Prawdziwy Bóg Jedyny patrzy […]

Zasiadają na plantach na brudnych jeszcze ławkach jeden drugiego trąca wszyscy twarzą do Słońca Wyszli ze swoich norek z potworkową potworek dwa teatralne błazny bezdomny nieprzyjazny Jest pijaczek z pijaczką pomywacz z pomywaczką dwie panie prawie święte do Nieba nie przyjęte Planty wciąż jeszcze łyse nagie drzewa bezlistne powietrze zakurzone […]

Pusto i cicho i nie ma miasteczka i tylko dzieci poważne do szkoły na Lanckoronie biała czapa śnieżna zamilkły nawet i kościelne dzwony Pusto i cicho gdzie są te Anioły gdzie ci letnicy gdzie przyjezdni goście i tylko dzieci poważne do szkoły pusto i cicho także w „Pensjonacie” Pusto i […]

Nie wierzył w Boga Lecz Bóg wierzył w niego Po ludzku postępował Nie robił nic złego Nie wierzył w Boga Lecz Bóg wierzył w tego co nie dostał rozumu najdoskonalszego

Otworzył szafkę spojrzał butów miał bez liku stały piękne błyszczące zadawały szyku jak to się mówi zawsze gotowe do drogi Pomyślał cóż do butów potrzebne są nogi